Ik vind het heerlijk om bezig te zijn met mijn stamboom, om online alle registers open te trekken kranten te doorzoeken en zoveel mogelijk informatie te verzamelen van mensen die zelf geen antwoord meer kunnen geven op mijn vragen.
Ik ben een parelduiker in een oceaan aan informatie, om de juiste feitjes eruit te halen, die samen een deel van het leven van mijn voorouders bij elkaar beschrijven.
Soms beland je op een dood eind, dan kan je geen informatie meer vinden en zijn je bronnen uitgeput. Dan is het de truc om te gaan kijken naar de ouders, broers, zussen en kinderen. Wat was hun levensloop eigenlijk? Het gebeurt dan vaak dat je achter een nieuwe bron komt, waardoor je weer verder kan gaan puzzelen.
Zo loont het ook om te lezen over het dorp waar zo’n persoon in hun tijd leefden.Hoeveel mensen woonden er? Wat voor winkels waren er in het dorp? Wat waren de geloofsovertuigingen in die tijd? Hadden ze een telefoonnummer? Reed iedereen toen al auto, of was dat nog een luxe? Had iemand een grote steen op het graf? Die informatie vertelt je dan weer over de welstand van een familie, en aan de hand daarvan kun je weer schatten of er veel nageslacht is.
Door al die informatie ontstaat er niet alleen een beeld van een persoon, maar ook van die tijd waarin zij leefden. Tijden van andere problemen en andere geneugtes. Vooral wanneer je de foto’s van het straatbeeld voorbij ziet komen, en beseft dat jouw familie die tijden hebben beleefd, waan je je even in het verleden.
“Dit waren allemaal mensen die ooit kind zijn geweest, ze hebben gelachen, gehuild, verliefd geweest, liefdesverdriet gehad, gerouwd, maar ook nieuwe mensen leren kennen. Ze hebben allemaal een leven gehad.” Een uitspraak van papa toen wij op het kerkhof in Lippenhuizen stonden. Ik kon alleen maar instemmend knikken. Het is een besef dat steeds maar weer terugkomt als ik bezig ben de levens en verhalen van deze mensen bij elkaar te vinden.
Zo leef ik nu een heel leven, en misschien over 100 jaar probeert een ander familielid bij elkaar te puzzelen wie wij waren. Diegene heeft de pech dat er niks meer in de kranten wordt aangekondigd. De registers worden niet meer met de hand geschreven. Alles is online. En tegen de algemene overtuiging in, is online niet voor altijd. Het hangt volledig af van diensten als Facebook wat er allemaal in hun servers blijf hangen. We hebben bij Hyves al een stuk geschiedenis verloren zien gaan.
Het zijn mijmeringen die mij uit mijn onderzoek halen, om naar adem te happen en samen met de hond het warme zonlicht op te zoeken en van het leven te genieten. Des te meer verhalen je te weten komt, des te meer ga je waarderen wat voor mooi geschenk het leven eigenlijk is.
Leven, om het geleefde te laten bezinken.
